تو را صدا میکنم...

                    در آسمان چشم تو، ستاره بارون میکنم

تو را رها نمیکنم

          از خود سوااااا نمیکنم !!!!

                     برای روز وصال لحظه شماری میکنم

-- -- -- -- -- -- -- -- -- --

من نمیدانم چه کنم ؟!

آخر گیج شده ام .....

نمیدانم دیگر کجا فریاد بزنم و نوای عشاق سر بدهم

در این روزگار شاید نگاه می تواند فریاد بزند

و شاید بلند ترین صدا، سکوت است!ژ

اما با تمام وجودم این را باز هم فریاد می زنم،

و تا همیشه .............. دوستت دارم مهتاب من.

تو آمدی

زدورها

          و دورها

ز سرزمین

عطرها

         و نورها

نشانده ای مرا کنون

             به زورقی

                     ز عاج ها

                               ز ابرها

                                       بلورها

مرا ببر امید دلنواز من

           ببر به شهر شعرها و شورها

                                                         مهتابٍ تو

و آن زمان است.

برای رسیدن ...

     برای انتظار...

          برای عاشق می تپد ... مانند قلبش

می نویسد قلمی در طوفان

می نویسد یک عاشق

در آستانه ای از فصل سرما

آری، در دی ماه ...

دلش می تپد ،

تنش سرد می شود ،

و چشم هایش کم سو ...

                    - گوش کن!!!

و عاشقانه فریاد می زند:

                       «دوستت دارم»

... تماشای مهتاب، هزار بار به از سیاه کردن این برگ سفید

(سهراب)

مثل لبخند معشوق ...

مثل پرواز پرنده ...

مثل رقص ماهی در آب ...

مثل آواز قناری ...

مثل تو

به مانند رخ مهتاب در آب

آری، دستانم را پر از آب میکنم و عکس رخ مهتاب را در آن میبینم

تو را نگاه میکنم

و به آواز خوش قناری گوش میدهم

و در تنگ آب، روی طاغچه خانه مادر بزرگ، به رقص ماهی نگاه میکنم

و از پنچره کوچ پرندگان را میبینم

و لبخندت را بهانه ای برای زنده بودن می دانم...

لبخند بزن تا بوسه ای از لبانت بچینم.